Ο οραματιστής αρχιτέκτονας πίσω από μερικά από τα αγαπημένα ορόσημα του κόσμου –και μερικά από τα πιο ακριβά σπίτια – πέθανε σε ηλικία 88 ετών

Μπορεί να άφησε κάτω το μολύβι του το 2020, αλλά ο Ρίτσαρντ Ρότζερς δεν ήταν ποτέ ο τύπος που θα μπορούσε να αποσυρθεί. Ο αρχιτέκτονας ταύτισε το όνομά του με κτίρια που έδειχναν το εσωτερικό τους προς τα έξω, ντύνοντας γκαλερί και γραφεία με ουράνια τόξα αγωγών και σωλήνων. Έγινε γνωστός για μια εξίσου πολύχρωμη γκαρνταρόμπα από νέον, μαζί με την αγάπη του για τον δημόσιο διάλογο και τον τρόπο ζωής ενός bon viveur, σύμφωνα με τον Guardian.

Όχι ότι το μολύβι ήταν ποτέ το αγαπημένο εργαλείο του Ρότζερς. Ήταν πάντα, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ένας άθλιος σχεδιαστής και ήταν δυσλεξικός.

Ίσως είναι περισσότερο γνωστός για τα κτίριά του με εξωτερικούς σωλήνες: το υπέροχο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι και το συναρπαστικό κτίριο Lloyd’s στο Λονδίνο. Αλλά ο αντίκτυπός του στο Ηνωμένο Βασίλειο αφορούσε λιγότερο τα δικά του κτίρια και περισσότερο την επιρροή του στη δημόσια πολιτική, ιδιαίτερα υπό τους Νέους Εργατικούς στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Ως πρόεδρος της Urban Task Force, εγκαινίασε την εποχή της αναγέννησης που είδε τις πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου να στολίζονται με διαμερίσματα δίπλα στο κανάλι και πλατείες με καφετέριες, ένα όραμα της ζωής που προήλθε από τους δρόμους της Βαρκελώνης που μεταφέρθηκε στις βρετανικές ακτές, μερικές φορές με μεγάλο κόστος για τις υπάρχουσες κοινότητες.

Το όραμά του για μια «συμπαγή πόλη» παρουσιάστηκε ως ενσάρκωση της ιδέας της ένταξης και της ισότητας, ωστόσο τα έργα του προήγαγαν μάλλον την ανισότητα αφού δημιουργούσαν στις περιοχές που βρίσκονταν μια μορφή ανάπτυξης που ήταν δυσπρόσιτη για όλους. Κι ενώ ως σοσιαλιστής συνεργάτης του Εργατικού Κόμματος επιχειρηματολογούσε για μια πόλη για όλους, ο Ρότζερς με την εταιρία του σχεδίαζαν «οχυρωμένα» πολυτελή διαμερίσματα που έγιναν σύμβολα της ακραίας ανισότητας του Λονδίνου.

Ένα από τα εμβληματικότερα σχέδια του Ρότζερς βρίσκεται στο αεροδρόμιο Madrid-Barajas, για το οποίο κέρδισε το βραβείο Stirling το 2006.

Είναι σπάνιο ένας τερματικός σταθμός αεροδρομίου να είναι ένα μέρος στο οποίο μπορεί κάποιος να θέλει να μείνει για λίγο, αντί να αποδράσει το συντομότερο δυνατό . Με την κυματιστή οροφή του από μπαμπού,  είναι ένα ήρεμο μέρος που καταπραΰνει το άγχος των διεθνών ταξιδιωτών.

Γράψτε το σχόλιο σας

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο

Πηγή: pagenews.gr